Hikâye edildiğine göre, geçmiş ümmetlerden bir adam günahından tövbe etti, uzun müddet ibadetle meşgul oldu, buna rağmen tövbesinin kabul olduğuna dair bir alamet görmedi. Bunun üzerine zamanın peygamberine gitti, tövbesinin kabulü için dua etmesini istirham etti. Peygamber de dua etti. Allah Teâlâ peygamberine şöyle vahyetti:
“İzzetim ve celalime yemin olsun ki yer ve gök ehli onun için şefaat etseler, kalbinde tövbe ettiği günahın tadı varken onun tövbesini kabul etmem.” Ebû Tâlib el-Mekkî, Kütü ‘l-Kulûb, 1/179.
(S.Mübarek Erol, B.Gönüllüleri Kitabı)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder