Ümmü Seleme’den [radıyallahu anhâ] rivayet edildiğine göre o şöyle anlatmıştır: “Resûlullah [sallahu aleyhi vesellem] (vefat etmiş olan) Ebû Seleme’nin [radıyallahu anh] yanına girdi. Gözleri açık kalmıştı, kapattı. Sonra şöyle buyurdu:

- Ruh çıkınca gözler onu izler. Tam bu sırada Ebû Seleme’nin aile fertlerinden bazıları bağıra çağıra ağlamaya başladılar. Bunun üzerine Resûlullah [sallallahu aleyhi vesellem];

- Kendinize hayırdan başka bir şeyle dua etmeyin Çünkü melekler dualarınıza âmin derler, buyurdu Sonra şöyle dua etti:

Allahım! Ebû Seleme’yi bağışla. Derecesini hidayete ermişler seviyesine yükselt! Geride bıraktıkları için de sen ona vekil ol! Ey âlemlerin Rabb’i! Bizi de onu da bağışla! Kabrini genişlet ve nurla doldur!”[1]

[1] Müslim, Ceniiz, 7.









[1] Müslim, Cenaiz, 6; Ebu Davud, Cenaiz, 15.