Bir gün melekler, birbirlerine hitaben:

— Rabbimiz insan oğlunu bir nutfeden yarattı, sonra ona kıymet verip kendine dost ittihaz etti de ona büyük bir hakimiyet verdi, dediler.

Cenab-ı Hak Meleklere:

— İçinizden en takva ve zahit olan birini seçin, diye vahy eti. Onlar da içlerinden Cebrail ile Mikâil (Aleyhisselâm) ları seçtiler.

Onlar, İbrahim aleyhisselâm'ın koyunlarını sağmak maksadiyle ağıla topladığı bir gün yer yüzüne indiler.

İbrahimin dört bin tane çobanı, dört bir tane köpeği köpeklerin her birilerinin boynunda da kırmızı altından bir halka vardı, kırk bin sağılan koyunu, bir o kadar da at ve develeri bulunduğunu gördüler..

Her iki melek de, koyunların toplandığı yerde dikildiler. Birisi:

«Subbûhun, Kuddusun!» diye davûdi bir sesle haykırdı. Öbürü: 

«Rabbul- Melâiketi verruh!» diye mukabelede bulundu. İbrahim aleyhisselâm onlara: 

— O söylediklerinizi tekrarlayın, size malımın yarısını vereceğim, dedi. Bir daha tekrarlayın malımın hepisi sizin olsun, bir daha tekrarlayın malım, canım evlâdım -neyim varsa- hepsi sizin olsun» dedi.

Bunun üzerine gök melekleri şöyle haykırdı: 

«— İşte kerem buna derler!..» Arşdan bir ses duyuldu: «Dost dostuna uygundur!»

Alemlerin Sırrı, İmam-ı Gazali